Fyrir tveimur áratugum kynntust tvær litlar hnátur i leikskólanum Hólaborg í Breiðholti.

Þær bundust hreinum tryggðarböndum sem halda enn.

Önnur var Dagný Lóa, yngst í okkar fjölskyldu, hin var Ásdís María Viðarsdóttir Daníelssonar.

Valdís Halldórsdóttir er látin.

Síðustu misserin voru henni erfið, læknaheimsóknir tíðar og líkaminn lúinn. Hún hélt heimili sjálf þangað til á síðasta ári þegar hún kom sér fyrir á hjúkrunarheimilinu Hömrum þar sem hún kunni vel við sig. Þar fékk hún hægt andlát í eigin rúmi 27.maí sl  eftir skammvinn veikindi.

Minningar

Það getur verið erfitt að skilja reglurnar á leikvelli lífsins. Stundum eru menn teknir útaf í miðjum leik, menn sem virðast vera að gera góða hluti og valda sinni stöðu fullkomlega. Menn eins og Gunnar Hauksson. Í okkar augum var Gunnar ómissandi lykilmaður, duglegur og ráðagóður. Maður sem við máttum ekki missa.
Gunnar þekkti leikreglurnar vel. Hann vissi að leiknum gæti lokið þegar minnst varði og þegar hann veiktist horfðist hann í augu við þann möguleika af algeru æðruleysi. Hann óttaðist ekki. Hann treysti leikstjórnandanum mikla. Hann treysti því að hvernig sem færi fyrir sér héldi leikurinn áfram og leikið yrði til sigurs.
Gunnar var ekki vanur að verma varamannabekkinn. Hann vildi taka þátt og leggja sitt af mörkum hvort sem var í einkalífi, starfi eða félagsmálum. Gunnari var annt um fólk og hann var ætíð reiðubúinn til að taka þátt í að skapa gott og þroskavænlegt samfélag þar sem allir fengu að njóta sín.

Gunnar gaf kost á sér í sóknarnefnd Fellasóknar árið 2003. Hann starfaði þar sem meðstjórnandi, gjaldkeri og síðan sem formaður þar til hann varð að draga sig í hlé vegna þeirra veikinda sem drógu hann til dauða. Hann notaði reynslu sína og þekkingu í þágu kirkjunnar og lagði áherslu á að fjalla opinskátt um hlutina svo sjónarmið allra komust til skila og allt var uppi á borðinu. Hann var óhræddur við að taka á erfiðum málum, alltaf málefnalegur og sanngjarn. Og alltaf var stutt í brosið. Sem sóknarbarn í Fellasókn hef ég notið góðs af þeim hlutum sem Gunnar átti þátt í að koma til leiðar. Með öðrum sóknarbörnum vil ég þakka fyrir það. Sem samstarfsmaður í sóknarnefnd eignaðist ég jákvæðan og einlægan félaga í skemmtilegu og áhugaverðu starfi. „Við leysum það!“ var viðkvæði hans þegar upp komu snúin mál. „Við leysum það í sameiningu!“.
Fyrir hönd okkar allra sem höfum unnið með Gunnari í Fella- og Hólakirkju vil ég þakka yndislega viðkynningu og vel unnin störf. Við geymum minninguna um mikinn öðling og traustan vin í hjörtum okkar. Megi Drottinn blessa störf Gunnars og safnaðarstarfið allt.
Við sem eftir erum á vellinum skulum þjappa okkur saman og halda leiknum áfram. Við vitum eins og Gunnar að við erum í vinningsliðinu. Sigurinn er í sjónmáli. Gunnar var mikill fjölskyldumaður og skilur eftir sig samhenta og sterka fjölskyldu sem er honum til mikils sóma. Við sendum Jóhönnu, fjölskyldu og ástvinum Gunnars öllum okkar innilegustu samúðarkveðjur og biðjum Drottin að blessa þau og styrkja í þeirra mikla missi.

Það er bjart yfir minningu Gunnars. Hið eilífa ljós lýsi honum og okkur öllum. Í þeirri birtu er best að lifa. Og deyja.

Gry Ek Gunnarsson,

formaður sóknarnefndar Fellasóknar.

Látinn er í Reykjavík maður sem ég þekkti sama og ekkert. Ég hitti hann kannski svona tíu sinnum, ef þá það. Þess vegna skil ég ekki af hverju andlátsfregnin var svona míkið kjaftshögg. Ég vankaðist.

Kannski var það vegna þess hvað það var óvænt. Ég sá hann síðast á íslandsmótinu um daginn. Við ritaraborðið eins og venjulega, færandi miðana sína fram og tilbaka, haldandi uppi reglu og skipulagi í hita leiksins. Ordnung muss sein.

Takakó Inaba Jónsson, minning.

Í fyrra kom hingað til lands vinsæl japönsk sjónvarpskona til að taka upp efni um Takako fyrir þáttinn sinn. Henni fannst það í meira lagi frásagnarvert að japönsk kona skyldi hafa sest að í þessu afskekkta landi. Takako var líka merkileg kona sem átti heima bæði í fjölmenninu hjá japönsku stórþjóðinni, og í fámenninu á Íslandi. Hún var heima bæði í Tokyo og Vík í Mýrdal. Þetta gaf henni mjög einstakt sjónarhorn á marga hluti.

Haustið 1975 kom ég, þá 18 ára gömul, til Íslands til að stunda nám í Lýðháskólanum í Skálholti. Ég hafði frétt af skólanum og sendi eftir upplýsingum um hann. Fljótlega barst mér svarið – 14 þéttskrifaðar blaðsíður með upplýsingum um staðinn, skólann og námið – á íslensku, undirritað af Heimi Steinssyni, rektor. Á dönsku lét hann þess getið að til að geta haft gagn af skólavistinni þyrfti ég að hafa nægilegt vald á íslensku til að geta skilið bréfið. Eftir tveggja daga uppflettingar í orðabók Blöndals á háskólabókasafninu í Bergen var ég litlu nær um Skálholtsskóla, en ákvað að láta það ekki aftra mér og sótti um skólavist. Það reyndist afdrifarík ákvörðun í mínu lífi.

Þetta var mín fyrsta ferð að heiman og Heimir og Dóra gengu mér í foreldrastað. Þau tóku á móti mér á gulu bjöllunni sinni og opnuðu heimili sitt fyrir mig í mánuð áður en skólinn byrjaði til að ég gæti lært íslensku. Ég fékk einkakennslu í íslensku hjá sr. Heimi. Það voru skemmtilegir tímar, þar sem ekki var eytt miklum tíma í glósun og málfræðistagl, ég veit ekki hvort okkar skemmti sér betur. Heimir var krefjandi kennari og gerði ekki ráð fyrir að þurfa að endurtaka hlutina oft. Hann kenndi mér ekki bara tungumálið, heldur vakti hann áhuga minn og ást á málinu, íslenskum bókmenntum, sögu og menningu og lagði grunninn að því hversu vel mér hefur síðan gengið að aðlagast þessu nýja heimalandi mínu.

Þetta var 4. starfsár Lýðháskólans í Skálholti og þau hjónin ráku skólann af miklum eldmóði og umhyggju fyrir nemendum. Heimir var margfróður maður og miðlaði óspart af sínu, en var um leið mjög fróðleiksfús og tilbúinn til að læra af nemendunum. Hann var forvitinn um alla hluti og hafði áhuga á að heyra sjónarmið þess unga fólks sem honum var trúað fyrir. Hann hvatti stöðugt til rökræðna og umræðna um allt milli himins og jarðar og var ekki feiminn við að ræða við okkur um grundvallaratriði í heimspeki, pólitík og trúmálum af opnum huga og á jafnræðisgrundvelli. Hann lagði stöðugt áherslu á gildi menntunar, ekki bara sem tæki til frægðar og frama, heldur sem tæki til að öðlast skilning á manninum og samfélagi  mannanna.  Þannig stjórnaði  hann þessum skóla í besta anda lýðháskólahugsjónarinnar. Ég veit um marga nemendur sem notuðu árið í Skálholti til að hugsa sinn gang og ákveða framtíðarstefnuna undir áhrifum og leiðsögn sr. Heimis.

Eftir að Heimir og Dóra fóru frá Skálholti hittumst við sjaldnar, en alltaf þegar leiðir lágu saman fundum við einlæga vináttu og áhuga þeirra.

Minningargreinaskrif var eitt þeirra séríslensku fyrirbæra sem sr. Heimir kynnti og skýrði fyrir mér og því langar mig  að minnast hans með þessu móti. Elsku Dóra, við Kristján sendum þér og þínum okkar innilegustu samúðarkveðjur. Okkur hefur alltaf þótt svo vænt um ykkur og þið höfðuð mótandi áhrif á líf okkar beggja.

Gry og Kristján Eggert

http://www.mbl.is/greinasafn/grein/537154/