Undanfarið hefur verið um fátt meira talað en tillaga Mannréttindaráðs Reykjavíkur um að banna allt sem flokkast getur undir “trúboð” í leik- og grunnskólum.
Heimsóknir presta flokkast þar með, og sálmasöng, englaföndur og handfjötlun Nýja testamentisins. Sérstaklega er mannréttindafrömuðum uppsigað við Gideon-félaga. Upp til hópa meinlitlir menn sem vita ekki hvaðan á sig stendur veðrið. Flokkaðir með verstu skaðvöldum allt í einu.

Ég hef nú víst þjáð mig nóg um þessa tillögu í bili, en verð að staldra við eitt enn:
hvernig ætla menn að greina fræðslu frá trúboði í þessu tilfelli?

Má tala um Krist en taka fram að þetta er bara eitthvað bull sem örfáir milljónir manna trúa á? Má minnast á að sumir biðja borðbænir og þakka Drottinn fyrir lífið, en taka fram að við eigum Guði ekkert að þakka? Eða má bara ekki minnast á þetta yfirleitt?

Á að kenna kristinfræði en leggja sig fram við að vekja ekki áhuga eða forvitni? Hvers konar fræðsla er það?

Í öllum fögum snýst kennsla um að uppfræða, mata börnum á upplýsingum. En líka um að vekja áhuga og forvitni og hvetja nemendur til að sækja sér frekari menntunnar.
Íslenskukennari sem reynir að bæla áhuga nemenda á efninu er ekki að standa sig. Heimilisfræðikennari sem letur börn til að reyna að elda heima vinnur gegn markmiðum aðalnámskrár.
Sömuleiðis trúfræðikennari sem reynir að bæla áhuga nemenda á trúmálum og mælir gegn kirkjuheimsóknum. Hann er kannski að reyna að forðast því að boða trú, en hann er ekki að standa sig sem kennari.

Av en annen verden.

Mitt rike er ikke av denne verden, sier Kristus. Dere er ikke av verden, sier han også.
Ok? Vi er altså av en annen verden.
Jeg har jo utvalgt dere fra verden, sier Kristus.
En litt uvant tanke. Jeg sier som Sigbjørn Obstfelder:
Jeg er visst kommet på feil klode!
Her er så underlig. ..

Ok. If you say so, Jesus. Vi får ta deg på ordet da, det er vel det det innebærer å være en kristen.
Jeg er av en annen verden. Hvilken verden er det, da?
Guds rike kaller han det, og han sier ganske mye om hvordan det er der.

I vår verden er alle like.
I vår verden gjelder andre markedslover enn her, fem brød og to fisker er f.eks. nok til å mette 5000.
Vår verden styres ikke av naturlover.
Vår verden styres av den hellige Ånd.
I vår verden finnes ikke frykt.
I vår verden gjelder Guds rettferdighet, ikke menneskers.
I vår verden har ikke den sterkeste rett, og retten er absolutt og ikke vedtatt av flertallet.
I vår verden finnes det absolutter som er uavhengige av tid og sted.

Det er en underlig verden …

Sauer er ålreite dyr.

Jeg er en sau.
I flokken til den gode hyrde. Jesus tyter veldig om sauene sine. Han mente tydeligvis at det var et bilde som folk på den tiden ville forstå. Sauer var viktige.
Islendingene burde også forstå dette bildet. Her var sauen valuta i århundrer. Så til de grader at ordet “fé” på islandsk betyr både sauer og penger. Og det islandske ordet for kasserer er “féhirðir” – altså hyrde / sauegjeter.
Så sauer er ålreite dyr.
I dag har de utspilt sin rolle litt, til og med her på Island.
Lurer på hvilket bilde Jesus ville valgt i bruke i dag? Hva kan han bruke for å illustrere noe som er verdifullt slik at moderne mennesker forstår?
Aksjer?
Jeg er den gode megler? Dere er aksjer i min portolio?
I don´t know ….

Det er nok flere bilder han kunne fått problemer med i dag.
Jeg er livets brød?
Hvordan virker det nå i disse Fedon Lindberg-tider? Nå er vi jo ikke så begeistret for brød. Det er visst ikke så bra for oss.
Hvordan hadde han taklet det, tro?
Jeg er livets salat?

Fyrir Mannréttindaráð Reykjavíkur liggur nú tillaga sem í raun miðar að því að banna samskipti skóla og kirkju.

Það eru réttindi hvers barns að fá að kynnast vel sínum uppruna, sinni sögu og sinni menningu.

Ef Mannréttindaráð Reykjavíkur á annað borð ætlar að skipta sér af innra starf skóla og leikskóla, væri nær að það myndi skylda þessar fræðslustofnanir til að fara með nemendur í kirkju og tryggja þannig að öll íslensk börn, líka börn trúlausra foreldra, fengu að sjá hvernig þar er umhorfs.

Á Íslandi hefur búið þjóð í meira en þúsund ár. Allan þennan tíma hefur kristin kirkja verið ein af undirstöðum samfélagsins. Saga, menning og trúarlíf þjóðarinnar hefur verið kristin. Allar kynslóðir hafa átt þessa hluti saman.

Enn á okkar dögum er yfirgnæfandi hluti þjóðarinnar kristinn, og telst til þjóðkirkjunnar og er þátttakendur í starfi hennar í meira eða minna mæli. Gerðir eða aðgerðarleysi kirkjunnar manna er meðal heitustu umræðuefna manna á meðal.

Skóli sem útskrifar íslensk börn án þess að þau hafa fengið að kynnast Biblíunni, Passíusálmunum og annarri sálmahefð, án þess að þau hafa nokkurn tímann komið inn í kirkjubyggingu eða séð hempuklæddan prest í alvörunni, hefur vanrækt skyldu sína í menningarfræðslu að mínu mati.

Trúariðkun er daglegur hluti í lífi hundruða milljóna manna um allan heim. Það er staðreynd hvort sem mönnum líkar það betur eða verr. Trúarbrögð eru og hafa löngum verið míkill áhrifavaldur í sögu mannkyns, til góðs og ills.

Skóli sem útskrifar barn sem aldrei hefur fengið að sjá trúariðkun í alvörunni hefur ritskoðað veruleikann á mjög grófan hátt. Í heimi þar sem trúarbrögð skipta máli, hefur það barn hlotið gloppótta menntun sem aldrei hefur orðið vitni að helgistund í ríkjandi kirkju í sínu landi.

Það er skylda skólanna að mennta börnin. Að setja íslenskum skólum og leikskólum svo vanhugsaðar skorður jaðrar við valdníðslu – nokkuð sem er mannréttindaráði síst til sóma.