Iceland is having a volcanic eruption, providing enough ash to strike the world with total consternation.
And provide linguists with an endless source of amusement and research.
The problem starts at the roots of the very mountain with the unpronouncable name Eyjafjallajökull. News reporters worldwide are having a hard time trying to get their tongues around it, Icelanders are laughing their heads off and the web is filling up with good advice and pronounciation lessons. Like never before.
The elite few who actually know how to pronounce it have created their own facebook group to set themselves apart from the phonetically challenged majority.
The talk shows and news channels are full-of-it

The euphemism E15 is being launched by the US airforce, refering to the first letter E+15.
A most American way out of the bushes.

And the Norwegians are asking themselves:
Hvorfor kan ikke SAS fly i aske når jeg kan fly i flint?

Navnet skjemmer ingen sier de.
Jeg vet ikke, jeg. Det er kanskje ikke navnet som skjemmer, hvis vi skjemmer oss ut er det som regel noe vi klarer på egenhånd.
Men av og til kan navn være problematisk.
Bare spør meg.
Jeg bor på Island og heter Gry Ek.
Det er ikke lurt. Hvis du skal flytte til Island og heter Gry Ek burde du endre navn like godt først som sist.
Da jeg presenterte meg for min første islending, en jente som jeg skulle bo på rom med i et helt år, spurte hun: Gry Ek? Er det en forkortelse?
De fleste islendinger har nemlig lange navn med rare bokstaver!
De to første islendingene jeg møtte het Þórhallur Þorkelsson og Arnþrúður Heimisdóttir. Skjønner?
– Nei, det er ingen forkortelse, sa jeg. Jeg heter Gry. Ek.
– En hvers dóttir ertu? spurte da min nye islandske venninne.
– ???????????
– Hvers dóttir ertu? Hva heter faren din?
– Faren min?? Hva har han med saken å gjøre?

Tungumál er færni, ekki svo mikið kunnátta. Eins og smíðar eða fótbolti. Þetta er ég alltaf að segja nemendum mínum.
Þú getur haft mikla þekkingu um fótbolta. Þú getur lesið 100 bækur um fótbolta. Þú getur kunnað nöfnin í öllum byrjendaliðum Chelsea frá upphafi. Þú getur verið prófessor í fótbolta. það þýðir ekki endilega að þú sért neitt sérstaklega góður í fótbolta.
Fótboltaspil er nefnilega ekki þekking, það er færni. Og færni öðlast menn bara með því að æfa og stunda það sem um ræður. það er eins með tungumál, m.a. norska. Þú lærir ekki norsku í eitt skipti fyrir öll og svo kanntu það. Þú þarft að stunda norskuna, æfa hana reglulega.

Það þýðir ekki fyrir Eið Smára eða Ronaldo eða hver sem er að mæta á æfingu og segja: ég þarf ekki að æfa, ég KANN að spila fótbolta. Það er auðvitað rétt hjá honum. Hann KANN alveg að spila fótbolta. Það er bara ekki málið. Ef hann mætir á æfingu með þetta attitude verður hann fljótlega settur út af liðinu.

Á sama hátt þýðir ekkert fyrir nemendur að koma til mín og segja: Gry, ég þarf ekki að gera þetta verkefni, ég KANN alveg norsku. Vissulega kanntu norsku, en ég er viss um að ef þú gerir verkefnið og sendir mér það get ég bent þér á marga hluti sem má bæta, margar leiðir til að gera verkefnið ennþá betra. Ef þú tekur það til greina eykur þú þína færni í norsku. Og það er það sem málið snýst um.