Ég fór í messu í morgunn, sem er ekki í frásögum færandi nema fyrir það að þetta var óhefðbundin helgistund í meira lagi. Full of hot air. Bókstaflega í formi blaðra og sápukúlna. þetta var endapunkturinn á
krílasálmanámskeið sem Guðný og Diljá hafa staðið fyrir undanfarnar vikur. Guðþjónustan öll var sniðin að þörfum kornabarna. Látið börnin koma til mín … osfrv.
Ég er viss um að fullorðnu kirkjugestirnir hafi fyllst þakklæti, lotningu og gleði ekki síður en í venjulegri messu. Blöðrur og sápukúlur eru góðar fyrir sálina óháð aldri. Og í brosi brjóstmylkings skynjar maður nærveru skaparans.
Þessi námskeið eru vonandi komin til að vera, sem sóknarnefndarformaður ætla ég allavega að leggja mitt á vogarskálina til að svo megi verða.
Á námskeiðunum eru börnin og foreldrarnir leitt saman inn í heim tónlistar, hreyfingar, skynjunnar. Rólega og notalega í þeirri kyrrð og andakt sem fylgir kirkjuskipinu fá börnin að hlusta á hljóðfæri og hreyfa sig í takt við rödd pabba og mömmu. Yfir öllu hvílir kyrrð og ró. Þetta er með gáfulegri tilboðum til foreldra ungra barna sem ég hef kynnst lengi.

Ég gef ekki endilega mikið fyrir þá barnamenningu sem er í boði kringum okkur. Margt er gott og vandað að vísu, en margt finnst mér varla við hæfi barna. Mér finnst svo mikið lagt upp úr hamagangi og látum, hraða og gargi. Persónurnar í barnamyndunum kallast á. ERUÐ ÞIÐ EKKI Í STUÐI KRAKKAR!!!!!?????
Komum og görgum, stöppum, skjótum.
Það er allt svo upptrekt og virðist ganga út á að kremja út úr úttauguðum börnunum a laugh a minute.

Er það þetta sem börn þurfa á að halda í dag? Ég held ekki.
Kyrrð.
Ró.
Að fá að sitja kyrr í handarkrika pabba og skoða myndir í bók.
Að láta mömmu breiða yfir sig og raula fyrir sig á kvöldin.
Að upplifa þögn. Að einbeita sér að einu lagi í einu.
Kirkjan er góður staður til þess.

Det ser ut til at dette skal bli et sabbatsår i egentlig betydning. Det går mye tid med til bønn. Det er ikke så dumt, for jeg har mye å ta igjen for å si det sånn. Jeg driver med sjelevask.
Jeg kan gjøre opp gamle synder, revidere fortiden. Finne nye nøkler til forståelse. Gjøre justeringer bygget på ny innsikt.
Glemme det som ligger bak og strekke meg mot det som ligger foran.
Finne ut, ikke så mye hvem jeg er, men hvem jeg vil være.

Jeg tenker veldig langsomt, det må jeg tilstå. Derfor trenger jeg et helt år på å finne ut ting som andre sikkert klarer å en uke.
Men en del ting kan ikke forseres. En del ting trenger ganske enkelt tid for å modnes.
Og en av de tingene er tydeligvis – jeg.

Jeg er troende. Kristen. Jeg har ofte opplevd at folk har spottet min religion, til og med spottet og gjort narr av meg personlig for å være troende. Jeg har ofte opplevd at folk har krenket og vanæret ting som jeg holder hellig. Selvom jeg bor i et såkalt kristent land.

Dette er sårende og leit. Jeg har likevel aldri overveid å sette fyr på huset til vedkommende, eller å true med å myrde barna hans. Jeg synes liksom ikke det gjør saken bedre. Isteden har jeg valgt å gjøre Kristi ord til mine: Far, tilgi dem for de vet ikke hva de gjør.

Min Gud er ikke avhengig av jeg stiller opp og forsvarer han. Han er den evige Gud, uavhengig av hva menneskene finner på. Om noen pisser på korset for å vanære kristendommen, gjør det ikke Gud mindre. Det gjør mennesket mindre. Og siden det krenker andre mennesker er det stygt å gjøre det.

Den ytterste blasfemi i kristendommen er å skade andre mennesker.
Alt det dere gjør mot disse mine minste brødre gjør dere mot meg, sier Kristus. Matt. 25.40.
Hvis vil vil vanære Gud skal vi spytte på andre mennesker, slå dem, true og ødelegge for dem.
Det er den ultimate blasfemi.

Ég er trúuð. Ég myndi segja að ég væri heittrúuð. Þó ég viti ekki alveg hver andstæðan er. Volgtrúuð? Eða kannski köldtrúuð?
Ég hef oft lent í því að menn hafa hæðst að minni trú, jafnvel að mér persónulega fyrir að trúa. Ég hef oft lent í því að menn hafi vanvirt það sem mér er heilagt. Samt bý ég í landi sem á að heita kristið.
Þetta er meiðandi. Mér hefur þó aldrei dottið í hug að fara og kveikja í húsi viðkomanda, eða hóta að myrða börnin hans. Einhvernveginn finnst mér það ekki vera málstað mínum til framdráttar. Ég hef kosið að gera orð Krists að mínum: Faðir, fyrirgefðu honum, því hann veit ekki hvað hann gerir.

Minn Guð er ekki háður mér um að verja sig. Hann er sá sem hann er, burtséð frá því hvernig mennirnir láta. Ef maður pissir á krossinn til að sýna kristnum lítilsvirðingu er það ekki Guði til minnkunnar, það er manninnum til minnkunnar. Og þar sem það særir aðra er það ljótt.

Hin æðsta guðlast í kristinni trú er að koma illa fram við náungann.
Allt það sem þið gerðuð einum af mínum minnstu bræðrum hafið þið gert mér, segir Kristur. Matt. 25.40. Ef við viljum vanvirða Guð skulum við hrækja á náungann, lemja hann, hóta honum og skemma fyrir hann.
That is the ultimate blasphemy.